Yunus Emre’nin satırlarındaki berraklığı ve saflığı kelimelerle yeni baştan ifade etmek çok mümkün değil sanırım. Kuzenim olmasaydı bu şiiri sizlerle paylaşamayacaktım. Sağ olsun! Çok gevezeliğe ne lüzum var.
Çiçeklerle hoş geçin, balı incitme gönül,
Bir küçük meyve için, dalı incitme gönül.
Başın olsa da yüksek, gözün enginde gerek,
Kibirle yürüyerek yolu incitme gönül!
Mevlâ verince azma, geri alınca kızma,
Tüten ocağı bozma, külü incitme gönül.
Dokunur gayretine, karışma hikmetine
Sahibi hürmetine, kulu incitme gönül.
Sevmekten geri kalma, yapan ol, yıkan olma
Sevene diken olma, gülü incitme gönül.
Konuşmak bize mahsus, olsa da bir güzel süs,
Ya hayır de, ya da sus, dili incitme gönül.
