Hikaye New York’un metrolarında geçer. Başrolde genç ve utangaç bir erkek ve bir kız var. Oğlan kızı metro’da görür ve vurulur. Tarihler 4 Kasım 2007’yi gösterirken, esas oğlan akşam 9.30’daki seferde bir nevi Zeugma’daki Çingene gibi duran kızı görür. Ama bir türlü gidip konuşmaya cesaret edemez. 21. yy’da böyle bir sevda için ne yapılır? Eğer ülkenizde itiraf.com gibi bir site varsa oranın Platonikim bölümüne gidip giriş yapılır ve beklenir. Ya da Facebook’ta durum ilan edilir ve beklenir.. Ya da Patrick Moberg’in yaptığı gibi bir site açılır: http://www.nygirlofmydreams.com/
Bu sitede Patrick kendi giydiklerini ve esas kızın giydiklerini bir bir çizer. Maharetle çocuk ya.. Altına da “Allah rızası için bir yardım edin abiler” denilen bir not düşülür..Bütün iletişim bilgileri bu tek sayfadan oluşan kağıda ve web sayfasına döşenir.
Herkes bir acıma hissiyle oğlana yardım eder. Yazık yaaa! havasında yaklaşırlar..Birçok web sitesinde oğlanın çiziktirdiği resim yayınlanır. Siber dünya da fiziksel dünya kadar küçük olduğu için kızın arkadaşları durumu esas kıza haber verirler. Kızla oğlan buluşurlar nihayet. Kızımız Camille Hayton hemen Patrick’le konuşur ve buluşurlar. Bu ilk buluşma medyatik New York’ta bütün basının ilgisini çekti. Önce Patrick “buldum buldum” nidalarıyla aşağıdaki yazıyı koydu sitesine:
Kulislerde dolaşan dedikodulara göre CNN bu çiftle röportaj yapmak istiyormuş. Hatta arkadaşlar fırsatlar ülkesi Amerika’da modern Romeo-Juliet ilan edilmişler bile. Mecnun’un zamanında böyle bir teknoloji olsaydı kesinlikle kullanırdı değil mi? Son olarak ben çiftin fotoğrafıyla sözlerime son vereyim. Onlar ermiş muradına biz çıkalıp kerevetine…
Patrick iyi bir çizim yapmış doğruya doğru şimdi!
