I’m a storyteller. That’s what I do in life — telling stories, writing novels. And today I would like to tell you a few stories about the art of storytelling and also some supernatural creatures called the djinni.But before I go there, please allow me to share with you glimpses of my personal story. I will do so with the help of words, of course, but also a geometrical shape, the circle. So throughout my talk, you will come across several circles.
I was born in Strasbourg, France to Turkish parents.Shortly after, my parents got separated, and I came to Turkey with my mom. From then on, I was raisedas a single child by a single mother. Now in the early 1970s, in Ankara, that was a bit unusual. Our neighborhood was full of large families, where fathers were the heads of households. So I grew up seeing my mother as a divorcee in a patriarchal environment. In fact, I grew up observing two different kinds of womanhood. On the one hand was my mother, a well-educated, secular, modern, westernized, Turkish woman. On the other hand was my grandmother, who also took care of me and was more spiritual, less educated and definitely less rational. This was a woman who read coffee grounds to see the future and melted lead into mysterious shapes to fend off the evil eye.
Many people visited my grandmother, people with severe acne on their faces or warts on their hands.Each time, my grandmother would utter some words in Arabic, take a red apple and stab it with as many rose thorns as the number of warts she wanted to remove. Then one by one, she wouldencircle these thorns with dark ink. A week later, the patient would come back for a follow-up examination. Now, I’m aware that I should not be saying such things in front of an audience of scholars and scientists, but the truth is, of all the people who visited my grandmother for their skin conditions, I did not see anyone go back unhappy or unhealed. I asked her how she did this. Was it the power of praying? In response she said, “Yes, praying is effective. But also beware of the power of circles.”
From her, I learned, among many other things, on very precious lesson. That if you want to destroy something in this life, be it an acne, a blemish or the human soul, all you need to do is to surround it with thick walls. It will dry up inside. Now we all live in some kind of social and cultural circle. We all do.We’re born into a certain family, nation, class. But if we have no connection whatsoever with the worlds beyond the one we take for granted, then we too run the risk of drying up inside. Our imagination might shrink. Our hearts might dwindle. And our humanness might wither if we stay for too longinside our cultural cocoons. Our friends, neighbors, colleagues, family — if all the people in our inner circle resemble us, it means we are surroundedwith our mirror image.
Now one other thing women like my grandma do in Turkey is to cover mirrors with velvet or to hang them on the walls with their backs facing out. It’s an old Eastern tradition based on the knowledge that it’s not healthy for a human being to spend to much time staring at his own reflection. Ironically, communities of the like minded is one of the greatest dangers of today’s globalized world. And it’s happening everywhere, among liberals and conservatives, agnostics and believers, the rich and the poor, East and West alike. We tend to form clusters based on similarity, and then we produce stereotypes about other clusters of people. In my opinion, one way of transcending these cultural ghettos is through the art of storytelling. Stories cannot demolish frontiers, but they can punch holes in our mental walls. And through those holes, we can get a glimpse of the other, and sometimes even like what we see.
I started writing fiction at the age of eight. My mother came home one day with a turquoise notebook and asked me if I’d be interested in keeping a personal journal. In retrospect, I think she was slightly worried about my sanity. I was constantly telling stories at home, which was good,except I told this to imaginary friends around me,which was not so good. I was an introverted child to the point of communicating with colored crayonsand apologizing to objects when I bumped into them. So my mother thought it might do me good to write do my day-to-day experiences and emotions.What she didn’t know was that I thought my life was terribly boring, and the last thing I wanted to do was to write about myself. Instead, I began to write about people other than me and things that never really happened. And thus began my life-long passion for writing fiction. So from the very beginning, fiction for me was less of an autobiographical manifestation than a transcendental journey into other lives, other possibilities. And please bear with me. I’ll draw a circle and come back to this point.
Now one other thing happened around this same time. My mother became a diplomat. So from this small, superstitious, middle-class neighborhood of my grandmother, I was zoomed into this posh, international school, where I was the only Turk. It was here that I had my first encounter with what I call the “representative foreigner.” In our classroom, there were children from all nationalities. Yet, this diversity did not necessarily lead to a cosmopolitan, egalitarian classroom democracy. Instead, it generated an atmosphere in which each child was seen, not as an individual on his own, but as the representative of something larger. We were like a miniature United Nations, which was fun, except whenever something negative with regards to a nation or a religion took place. The child who represented it was mocked, ridiculed and bullied endlessly. And I should know, because during the time that I attended that school, a military takeover happened in my country, a gunman of my nationality nearly killed the Pope, and Turkey got zero points Eurovision Song Contest. (Laughter)
I skipped school often and dreamed of becoming a sailor during those days. I also had my first taste of cultural stereotypes there. The other children asked me about the movie “Midnight Express,” which I had not seen. They inquired how many cigarettes a day I smoked, because they thought all Turks were heavy smokers. And they wondered at what age I would start covering my hair. I came to learn that these were the three main stereotypes about my country, politics, cigarettes and the veil. After Spain we went to Jordan, Germany and Ankara again.Everywhere I went I felt like my imagination was the only suitcase I could take with me. Stories gave me a sense of center, continuity and coherence, the three big Cs that I otherwise lacked.
In my mid-twenties, I moved to Istanbul, the city I adore. I lived in a very vibrant, diverse neighborhood where I wrote several of my novels. I was in Istanbul when the earthquake hit in 1999.When I ran out of the building at three in the morning, I saw something that stopped my in my tracks. There was the local grocery then — a grumpy, old man who didn’t sell alcohol and didn’t to marginals. He was sitting next to a transvestitewith a long black wig and mascara running down her cheeks. I watched the man open a pack of cigarettes with trembling hands and offer one to her. And that is the image of the night of the earthquake in my mind today — a conservative grocery and the crying transvestite smoking together on the sidewalk. In the face of death and destruction or mundane differences evaporated,and we all became one even for a few hours. But I’ve always believed that stories too have a similar effect on us. I’m not saying that fiction has the magnitude of an earthquake. But when we are reading a good novel, we leave our small, cozy apartments behind, go out into the night along and start getting to know people we have never met before and perhaps had even been biased against.
Shortly after, I went to a women’s college in Boston then Michigan. I experienced this, not so much as a geographical shift, as a linguistic one. I started writing fiction in English. I’m not an immigrant, refugee or exile. They ask me why I do this. But the commute between languages gives me the chance to recreate myself. I love writing in Turkish, which to me is very poetic and very emotional. And I love writing in English, which to me is very mathematical and cerebral. So I feel connected to each language in a different way. For me, like millions of other people around the world today, English is an acquired language. When you’re a late-comer to a language, what happens is you live there with a continuous and perpetual frustration. As late-comers, we always want to say more, you know,crack better jokes, say better things. But we end up saying less because there’s a gap between the mind and the tongue. And that gap is very intimidating. But if we manage not to be frightened by it, it’s also stimulating. And this is what I discovered in Boston — that frustration was very stimulating.
At this stage, my grandmother, who had been watching the course of my life with increasing anxiety, started to include in her daily prayers that I urgently get married so that I could settle down once and for all. And because God loves her, I did get married. (Laughter) But instead of settling down, I went to Arizona. And since my husband is in Istanbul, I started commuting between Arizona and Istanbul. The two places on the surface of earththat couldn’t be more different. I guess one part of me has always been a nomad, physically and spiritually. Stories accompany me, keeping my pieces and memories together, like an existential glue.
Yet as much as I love stories, recently, I’ve also begun to think that they lose their magic if and when a story is seen as more than a story. And this is a subject that I would love to think about together.When my first novel written in English came out in America, I heard an interesting remark from a literary critic. “I liked your book,” he said, “but I wish you had written it differently.” (Laughter) I asked him what he meant by that. He said, “Well, look at it. There’s so many Spanish, American, Hispanic characters in it, but there’s only one Turkish character and it’s a man.” Now the novel took place on a University campus in Boston, So to me, it was normal that there be more international characters in it than Turkish characters. But I understood what my critic was looking for. And I also understood that I would keep disappointing him. He wanted to see the manifestation of my identity. He was looking for a Turkish woman in the book because I happen to be one.
We often talk about how stories change the world.But we should see how the world of identity politicseffects the way stories are being circulated, read and reviewed. Many authors feel this pressure, but non-Western authors feel it more heavily. If you’re a woman writer from the Muslim world, like me, then you are expected to write the stories of Muslim women and, preferably, the unhappy stories of unhappy Muslim women. You’re expected to writeinformative, poignant and characteristic stories and leave the experimental and avant-garde to your Western colleagues. What I experienced as a child in that school in Madrid is happening in the literary world today. Writers are not seen as creative individuals on their own, but as the representativesof their respective cultures. A few authors from China, a few from Turkey, a few from Nigeria. We’re all thought to have something very distinctive, if not peculiar.
The writer and commuter, James Baldwin, gave an interview in 1984 in which he was repeatedly asked about his homosexuality. When the interviewer tried to pigeonhole him as a gay writer,Baldwin stopped and said, “But don’t you see? There’s nothing in me that is not in everybody else,and nothing in everybody else that is not in me.”When identity politics tries to put labels on us, it is our freedom of imagination that is in danger.There’s a fuzzy category called multicultural literature in which all authors from outside the Western world are lumped together. I never forget my first multicultural reading, in Harvard Square about 10 years ago. We were three writers, one from the Philippines, one Turkish and one Indonesia — like a joke, you know. (Laughter) And the reason why we were brought together was not because we shared an artistic style or a literary taste. It was only because of our passports.Multicultural writers are expected to tell real stories,not so much the imaginary. Our function is attributed to fiction. in this way, not only the writers themselves, but also their fictional charactersbecome the representatives of something larger.
But I must quickly add that this tendency to see a story as more than a story does not solely come from the West. It comes from everywhere. And I experienced this firsthand when I was put on trial in 2005 for the words my fictional characters uttered in a novel. I had intended to write a constructive, multi-layered novel about an Armenian and a Turkish family through the eyes of women. My micro story became a macro issue when I was prosecuted. Some people criticized, others praised me for writing about the Turkish, Armenian conflict.But there were times when I wanted to remind both sides that this was fiction. It was just a story. And when I say, “just a story,” I’m not trying to belittle my work. I want to love and celebrate fiction for what it is, not as a means to an end.
Writers are entitled to their political opinions, and there are good political novels out there, but the language of fiction is not the language of daily politics. Chekhov said, “The solution to a problemand the correct way of posing the question are two completely separate things. And only the latter is an artist’s responsibility.” Identity politics divides us. Fiction connects. One is interested in sweeping generalizations. The other, in nuances. One draws boundaries. The other recognizes no frontiers.Identity politics is made of solid bricks. Fiction is flowing water.
In the Ottoman times, there were itinerant storytellers called [unclear]. They would go to coffee houses, where they would tell a story in front of an audience, often improvising. With each new person in the story, the [unclear] would change his voice, impersonating that character. Everybody could go and listen, you know — ordinary people, even the sultan, Muslims and non-Muslims. Stories cut across all boundaries. Like “The Tales of Nasreddin Hodja,” which were very popular throughout the Middle East, North Africa, the Balkans and Asia. Today, stories continue to transcend borders. When Palestinian and Israeli politicians talk, they usually don’t listen to each other. But a Palestinian reader still reads a novel by a Jewish author, and vice versa, connecting and empathizing with the narrator. Literature has to take us beyond. If it cannot take us there, it is not good literature.
Books have saved the introverted, timid child that I was — that I once was. But I’m also aware of the danger of fetishizing them. When the poet and mystic, Rumi, met his spiritual companion, Shams-i-Tabriz, one of the first things the latter did was to toss Rumi’s books into water and watch the letters dissolve. The Sufis say, “Knowledge that takes you, not beyond yourself is far worse than ignorance.”The problem with today’s cultural ghettos is not lack of knowledge. We know a lot about each other, or so we think. But knowledge that takes us not beyond ourselves, it makes us elitist, distant and disconnected. There’s a metaphor which I love:living like a drawing compass. As you know, one leg of the compass is static, rooted in a place.Meanwhile, the other leg draws a wide circle, constantly moving. Like that, my fiction as well. One part of it is rooted in Istanbul with strong Turkish roots. But the other part travels the world,connecting to different cultures. In that sense, I like to think of my fiction as both local and universal,both from here and everywhere.
Now those of you who have been to Istanbul have probably seen Topkapi Palace, which was the residence of Ottoman sultans for more than 400 years. In the palace, just outside the quarters of the favorite concubines, there’s a called The Gathering Place of Djinn. It’s between buildings. I’m intrigued by this concept. We usually distrust those areas that fall in between things. We see them as the domainof supernatural creatures like the djinn, who are made of smokeless fire and are the symbol of elusiveness. But my point is perhaps that elusive space is what writers and artists need most. When I write fiction I cherish elusiveness and changeability. I like not knowing what will happen 10 pages later. I like it when my characters surprise me. I might write about a Muslim woman in one novel. And perhaps it will be a very happy story.And in my next book, I might write about a hansom, gay professor in Norway. As long as is comes from our hearts, we can write about anything and everything.
Audre Lorde once said, “The white fathers taught us to say, ‘I think, therefore I am.’” She suggested, “I feel, therefore I am free.” I think it was a wonderful paradigm shift. And yet, why is it that, in creative writing courses today, the very first thing we teach students is write what you know? Perhaps that’s not the right way to start at all. Imaginative literature is not necessarily about writing who we are or what we know or what our identity is about. We should teach young people and ourselves to expand our hearts and write what we can feel. We should get out of our cultural ghetto and go visit the next one and the next.
In the end, stories move like whirling dervishes,drawing circles beyond circles. They connect all humanity, regardless of identity politics. And that is the good news. And I would like to finish with an old Sufi poem. “Come, let us be friends for once; let us make life easy on us; let us be lovers and loved ones; the earth shall be left to no one.”
Thank you.
(Applause)

Bugünlük Einstein’in hayatı nasıl algıladığını anlattığı maddelerle başlayalım .

1. Merakınızın peşinden gidin

“Benim özel bir yeteneğim yok. Yalnızca tutkulu bir meraklıyım.”
Sizin merakınızı çeken nedir? Neyi en çok merak ediyorsunuz? Benim merak ettiğim neden bazı insanların başarılı olup bazılarının olamadığıdır. Bu yüzden yıllarca başarı üzerine çalıştım. Merakınızın peşinden giderseniz başarıya ulaşırsınız.

2. Azim paha biçilmezdir

“Çok zeki olduğumdan değil, sorunlarla uğraşmaktan vazgeçmediğimden başarıyorum.”
Belirlediğiniz yolun sonuna ulaşacak kadar sabırlı mısınız? Posta pullarının gideceği yere varasıya kadar mektuba yapışıp kalmasından ötürü çok değerli olduğu söylenir. Posta pulu gibi olun ve başladığınız işi bitirin.

3. Bugüne odaklanın

İki atı aynı anda süremezsiniz. Bir şeyler yapabilirsiniz ama her şeyi yapamazsınız. Şimdiye odaklanın ve bütün enerjinizi şu anda yaptığınız işe verin.

4. Hayal gücü güç verir

“Hayal gücü her şeydir. Sizi bekleyen güzelliklerin ön izlemesi gibidir. Hayal gücü bilgiden daha önemlidir.”
Hayal gücünüz geleceğinizi belirler. Einstein şöyle der: “Zekanın gerçek göstergesi hayal gücüdür, bilgi değil”. Bu yüzden hayal gücünüzün hantallaşmasına izin vermeyin.

5. Hata yapın

“Hiç hata yapmamış bir insan yeni bir şey denememiş demektir.”
Hata yapmaktan korkmayın. Eğer nasıl okuyacağınızı bilirseniz hatalar sizi daha iyi bir konuma getirebilir. Başarılı olmak istiyorsanız yaptığınız hataları üçe katlayın.

6. Anı yaşayın

“Ben geleceği hiç düşünmem, ne de olsa gelecektir.”
Geleceği ayarlamanın tek yolu olabildiğiniz kadar şimdide olmaktır. Şu anda dünü ya da yarını değiştiremezsiniz. Önemli olan tek an şimdidir.

7. Değer yaratın

“Başarılı olmaya değil, değerli olmaya çalışın.”
Zamanınızı başarılı olmak için harcamayın, değerler yaratın. Eğer değerli olursanız başarı kendiliğinden gelecektir.

8. Farklı sonuçlar beklemeyin

“Delilik: Aynı şeyleri tekrar tekrar yapıp farklı sonuçlar beklemek.”
Hergün aynı rutinde yaşayarak farklı görünmeyi bekleyemezsiniz. Hayatınızın değişmesini istiyorsanız kendinizi değiştirmelisiniz.

9. Bilgi deneyimden gelir

“Bilgi malumat değildir. Bilmenin tek yolu deneyimlemektir.”
Bir konuyu tartışabilirsiniz ama bu size sadece felsefi bir anlayış kazandırır. Bir konuyu bilmek istiyorsanız onu deneyimlemelisiniz.

10.  Kuralları öğrenin, daha iyi oynayın

“Oyunun kurallarını öğrenmek zorundasınız. Böylece herkesten iyi oynayabilirsiniz.”
Yapmanız gereken iki şey var. Birincisi oynadığınız oyunun kurallarını öğrenmek. İkincisi ise oyunu herkesten iyi oynamayı istemektir. Bu iki şeyi yaparsanız başarı sizinle olur!

Doga icin Cal / Uzun ince bir yoldayim .

Bir de şu videoyu dinleyin lütfen

Elinizden gelirse sizi de gelecek parçalarda görmek isterim…

Bu küçük bir örnekleme

Tek sorum var: Anlatabildim mi?

Resimlerin tamamını yüreğiniz kaldırabilecekse, şuraya bakın…

İtalyan La Stampa gazetesinde çıkan habere göre, Maryland Üniversitesinden bir grup bilim adamı, Oftalmoloji Araştırma Derneğinin Florida’daki yıllık toplantısında sunumunu yaptıkları araştırmanın, kafeinin, göz merceğini olası zararlardan ve dolayısıyla da katarakttan koruyabileceğini gösterdiğini belirtti.

Fareler üzerinde yaptıkları araştırmada, kafeinin, kataraktın en önemli nedenlerinden biri olan reaktif oksijen türlerinin (ROS) zararlarına karşı koruyucu olduğunu gözlemleyen bilim adamları, kahvenin bu etkisinin daha önce bilinmediğine dikkati çekti.

Uzmanlar, her şeyin olduğu gibi kahvenin de ölçülü tüketilmesi gerektiğini de hatırlattı. (aa)

Simurg, bir masal kuşudur. Uzun boynunda beyaz bir halka bulunan, safran tüylü, güzel sesli, insana benzer kocaman bir kuş… Kuşların sultanıdır Simurg Anka Kaf Dağı’nın ardında Bilgi Ağacı’nın dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş…

Kuşlar Simurg’a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürmüş. Bu kuşun özelliği gözyaşlarının şifalı olması ve yanarak kul olmak suretiyle ölmesi, sonra kendi küllerinden yeniden dirilmesidir. Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe onlar da Simurg’u bekler dururlarmış.

Ne var ki, Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler. Efsaneye göre, kuşlar, sultanlarını bulmak üzere toplanıp yola çıkarlar bir gün… Ancak Simurg’un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan Kaf Dağı’nın tepesindeymiş. Oraya varmak için yedi dipsiz vadiyi aşmak gerekirmiş Kuşlar, hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar.

“Yol uzun, yolculuk zorludur.”Aşk Denizi”nden geçerler önce… “Ayrılık Vadisi”nden uçarlar… “Hırs Ovası”nı aşıp, “Kıskançlık Gölü”ne saparlar…

Kuşların kimi Aşk Denizi’ne dalar, kimi Ayrılık Vadisi’nde kopar sürüden… Kimi hırslanıp düşer ovaya, kimi kıskanıp batar göle… Yolculuk bittiğinde, Kaf Dağı’nın ardına sadece 30 kuş varabilmiştir. Sultanları Simurg’u bulamazlar orada…

Sonunda sırrı, sözcükler çözer: Farsça “sı”, “otuz” demektir. Simurg” ise “kuş”… “SİMURG ANKA – Otuz Kuş” demekmiş.”30 kuş”, anlar ki, aradıkları sultan, kendileridir. Onların hepsi Simurg’muş. Her biri de Simurg’muş.

Simurg Anka’yı beklemekten vazgeçerek, şaşkınlık ve yokoluşu da yaşadıktan sonra bile uçmayı sürdürerek, kendi küllerimiz üzerinden yeniden doğabilmek için kendimizi yakmadıkça, her birimiz birer Simurg olmayı göze almadıkça bataklığımızda, tüneklerimizde ve kafeslerimizde yaşamaktan kurtulamayız. Ve bu nedenledir ki gerçek yolculuk, kendine yapılan yolculuktur.

“Simyacı” da, bu “kendinin efendisi olma” bilincini anlatır aslında… Mısır piramitlerinin eteklerinde hazine arayan Endülüslü çobana Simyacı’nın dediği gibi,”Yolculuk bir öğrenme yöntemidir. Bilmemiz gerekenleri bize o öğretir.”Saklı hazineyi, vurulduğu sevgiliyi, kaybettiği ülkeyi arayan gezgin, büyük sınavlardan geçip yaman engeller aşarak kendi benliğine ulaşır, şuuruna kavuşur bu destanların Kaf dağlarında… Ve sonunda “kendi hazinesi”ni bulur…

Anlar ki, keşfedilecek ülke, insanın kendisidir. Umut’u tanısam, ona “Özgürlük, aradığın yerde olmayabilir, ama kalkıştığın yolculuk, seni özgürleştirebilir” demek isterdim.

Umut, bu sırdadır. Sır da Umut’ta… Simurg da denir Zümrüd-u Anka kuşuna ve şimdi kendi gökyüzünde uçmak zamanıdır…

Türkiye’nin ve Dünya’nın hızla değişen gündemi, bahar’ın verdiği rehavet ve işlerimin yoğunluğu yüzünden uzun süreden beri yazamadım. Dün ateşlerin üzerinden atlanıldı, gül ağaçlarının altına dileklerin resimleri çizildi ya da çizilen kağıtlar gömüldü… Hızırla İlyas’ın buluştuğu günü fırsat bilerek ve  bereketinden istifade etmek ümidiyle yazayım dedim. Esasında birikmiş hikayelerim var. Mesela, serencam-ı Türk Telekom ya da Türk’ün akademi görmüşü Kral’ın hizmetkarına karşı başlıklardan ikisidir. Ancak bunları uzun uzun yazabilmek lazım, bunun için zamana ihtiyaç var. O da ben de şimdilik yok.

Bu kadar karamsar cümleden sonra Türkçe’nin gelişimi üzerine bir yazıyı paylaşmak istedim.  Bütün yazıyla aynı kanaate sahip olmasamda çoğunluğuna  katılıyorum. Üniversitemizdeki Türk Dili derslerini veren öğretim üyemiz, öğrencilerin yazdığı metinlerin içler acısı halini anlatmıştı. Sanırım bu durum sadece bizim üniversitemize ait bir sorun değil! Okumayan bir ülkeyiz.

Bir yazıya göre Türkiye’de bir yılda basılan kitap Japonya’da bir günde basılıyor. Japonya’da yılda kişi başına 25 kitap, Fransa’da 7 kitap, İngiltere’de 12, ABD’de kişi başına 8 kitap üretilirken, Türkiye’de kişi başına bir kitaba 12 bin 89 kişi düşüyor. Almanya’da kişi başına düşen günlük okuma süresi 24 dakika iken, Türkiye’de 13 saniye.

Yazmak ve okumak beynin dil’e ait kısımlarını hareketlendirir..Kurumuş topraklara akan dereler gibi..

Madem yeri geldi, Bedri  Rahmi Eyüboğlu’nun üç dil şiirine bayılırım.

En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde
Ana avrat dümdüz gideceksin
En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde düşünüp rüya göreceksin
En azından üç dil
Birisi ana dilin
Elin ayağın kadar senin
Ana sütü gibi tatlı
Ana sütü gibi bedava
Nenniler, masallar, küfürler de caba
Ötekiler yedi kat yabancı
Her kelime arslan ağzında
Her kelimeyi bir bir dişinle tırnağınla
Kök sökercesine söküp çıkartacaksın
Her kelimede bir tuğla boyu yükselecek
Her kelime bir kat daha artacaksın

En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde
Canımın içi demesini
Canım ağzıma geldi demesini
Kırmızı gülün alı var demesini
Nerden ince ise ordan kopsun demesini
Atın ölümü arpadan olsun demesini
Keçiyi yardan uçuran bir tutam ottur demesini
İnsanın insanı sömürmesi
Rezilliğin dik alası demesini
Ne demesi be
Gümbür gümbür gümbürdemesini becereceksin

En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde
Ana avrat dümdüz gideceksin
En azından üç dil
Çünkü sen ne tarih ne coğrafya
Ne şu ne busun
Oğlum Mernuş
Sen otobüsü kaçırmış bir milletin çocuğusun.

Bütün girizgahtan sonra esas metni gelmeyi başardım. Buraya kadar bu yazıyı okumuşsan “sadık okuyucu ödülünü” almaya kesinlikle hak kazanmışssın demektir.

Türkçemizin ilk hali, son hali ve geleceği …
Yıl: 1960
“Karşıma âniden çıkınca ziyâdesiyle şaşakaldım.. Nasıl bir edâ takınacağıma hükûm veremedim, âdetâ vecde geldim. Buna mukâbil az bir müddet sonra kendime gelir gibi oldum, yüzünde beni fevkalâde rahatlatan bir tebessüm vardı.. Üstümü başımı toparladım, kendinden emin bir sesle ‘akşam-ı şerifleriniz hayrolsun’ dedim..”
Yıl: 1970
“Karşıma birdenbire çıkınca çok şaşırdım.. Ne yapacağıma karar veremedim, heyecandan ayaklarım titredi. Ama çok geçmeden kendime gelir gibi oldum,
yüzünde beni rahatlatan bir gülümseme vardı.. Üstüme çeki düzen verdim, kendinden emin bir sesle ‘iyi akşamlar’ dedim..”
Yıl: 1980
“Karşıma âniden çıkınca fevkalâde şaşırdım.. Nitekim ne yapacağıma hükûm veremedim, heyecandan ayaklarım titredi. Amma ve lâkin kısa bir süre sonra
kendime gelir gibi oldum, nitekim yüzünde beni ferahlatan bir tebessüm vardı.. Üstüme çeki düzen verdim, kendinden emin bir sesle ‘hayırlı akşamlar’ dedim..”
Yıl: 1990
“Karşıma birdenbire çıkınca çok şaşırdım.. Fenâ hâlde kal geldi yâni.. Ama bu iş bizi bozar dedim. Baktım o da bana bakıyor, bu iş tamamdır dedim..
Manitayı tavlamak için doğruldum, artistik bir sesle ‘selâm’ dedim..”
Yıl: 2000
“Âbi onu karşımda öyle görünce çüş falan oldum yâni.. Oğlum bu iş bizi kasar dedim, fenâ göçeriz dedim, enjoy durumları yâni.. Ama concon muyum ki ben,
baktım ki o da bana kesik.. Sarıl oğlum dedim, bu manita senin.. ‘Hav ar yu yavrum?’”
Yıl: 2020
“Ven ay vaz si hör, ben çok yâni öyle işte birden.. Off, ay dont nov âbi yaa.. Ama o da bana öyle baktı, if so âşık len bu manita.. ‘Hay beybi..’

Müslümanlık nerde, bizden geçmiş insanlık bile…
Âlem aldatmaksa maksat, aldanan yok, nâfile!

Bu gün kendimden utanıyorum ve insanlığımdan utanıyorum…. Eğer onlar insansa ben taş olmayı yeğlerim…Akşama kadar bir çok problemin arkasından ve önünden koştururken, Aklma twitter hesabıma bakmak geldi. Siirt’teki tecavüze basın yasağı yazısını görünce, büyük bir pisliğin örtüldüğü hissine kapıldım. Eminim, çocuğun psikolojik durumunu ve gelişimini etkilemesin diye koymuşlardır bu yasağı.. Yoksa sistemin bir ucundan tutan insanların pisliklerini pazara dökmemek için değildir.

Libidosu bu kadar aklının yerine koyan ve nöronları yerine hormonal baskıları altında ezilen bu yaratıkların yaptıklarını okuyunca, neler yapabileceklerini düşününce mideme güçlükle hakim olarak, güç bela tuvalete yetişebiliyorum.

Yedi yaşında bir sabi’ye bütün bunların nasıl yapıldığını anlamıyorum? Kimse bana adaletin ve yargının yerine mi geçmeye çalışıyorsun, demesin. Öyle bir iddiam yok! Elbet adalet yerini bulacaktır. Velev ki, doğru olmasın. Böyle bir hikayenin bile yazılmış olması bile hastalıklı bir patolojinin varlığının delilidir. Çocuk pornosunu yasaklamakla öğünüp, YouTube’u açtırmamak konusunda azimli olan ama söz konusu  tecavüzcülere ve pedofililere karşı pek de bir gelişme gösteremeyenlere de buradan selam olsun.

Haberin devamını aşağıdan okuyabilirsiniz. Taş kesildi nefesim, atmıyor artık kalbim! Küçük kız al bu da benim yüreciğim…

(Bu resim’in alt yazısında bazı değişiklikler yapmak lazım.   Siz ne demek isteğimi gayet iyi anladınız, değil mi?)

Siirt’te tecavüz depremi
Siirt’te küçük yaştaki kızlara tecavüz edildiği iddiasıyla ilgili olarak 15 kişi tutuklanırken, iki kamu görevlisi açığa alındı. Olaya karışanların sayısının 100’ü bulabileceği belirtiliyor.

ntvmsnbc ve Ajanslar
Güncelleme: 14:50 TSİ 21 Nisan. 2010 Çarşamba

SİİRT – İlköğretim öğrencisi 14 yaşındaki H.T, geçen yıl okulu bırakan 16 yaşındaki ablası S.T. ile birlikte kendilerine tecavüz eden onlarca erkeği şikayet etti. Kız kardeşlerin maruz kaldığı bu durum, iki yıldır devam ediyordu.

Sonunda olay 10 Nisan’da yargıya taşındı. 100 erkek sorgulandı, 16’sı tutuklandı, 25’i gözaltında. Yaşları 14-70 arasında değişen 100 erkeğin arasında okulun müdür yardımcısı, kızların sınıf arkadaşları, Siirt’in tanınmış ailelerine mensup esnaf, hacı dedeler, bir asker, bir polis var.

Aradan 10 gün geçti, şehirden tek satır bir haber dahi sızmadı. Hürriyet gazetesinden Gülden Aydın’ın haberine göre savcılık ve emniyet, “gizli soruşturma” gerekçesiyle tek kelime bilgi vermiyordu. Mütecavizlerin isimlerini öğrenmek için konuşulan şehrin sakinleri, hatta parti il başkanları, bildiklerini anlattıktan sonra “Beni görmedin, hiç konuşmadık” diyor.

İnsanlar bu haberin duyulup Siirt’in adı kötüye çıkmaması için tam bir ağız birliği içindeler. Siirtli erkekler müthiş bir dayanışma, birlik ve beraberlik halinde.

REHBER ÖĞRETMENE ANLATINCA ORTAYA ÇIKTI
Her şey, H.T. ile 4 arkadaşının rehberlik öğretmeniyle konuşmasıyla başladı. Kızların anlattığına göre, okulun müdür yardımcısı Fahrettin Kuzu, kendilerine tacizde bulunuyor, cinsel ilişkiye zorluyordu. Rehber öğretmen, hemen diğer müdür yardımcısıyla konuştu ve olay polise yansıdı.

Durumu haber alan Fahrettin Kuzu, kayıplara karıştı. Emniyet ve Savcılık araştırmayı derinleştirdikçe aslında iki yıldır süregelen bir suçun mağdurları H.T. ile ablası S.T.’nin trajedisi ortaya çıkmaya başladı.

KARDEŞLERİ KAYBOLDU VE BULUNAMADI
İki kardeş, çok yoksul bir ailenin çocukları. Babaları Mithat T., çarşıda hamal. En küçüğü sekiz aylık yedi kardeşler. En büyük kardeşleri Yunus, on yıl önce kaybolduğunda 12 yaşındaydı. Bir daha bulunamadı. Kızları şikayetçi olup da olay adli makamlara yansıyınca babaları avukat tutamadı. Siirt Barosu da Avukat Deniz Doğan’ı atadı.

Abla S., 5’inci sınıftayken tecavüze uğradı. Korkudan sesini çıkaramadı. Esnaf arasında kulaktan kulağa yayılan durumuyla birlikte tacizci ve tecavüzcü sayısı arttı. Hiçbir talebe “hayır” diyecek gücü olmadı. 3 ile 5 TL arasında değişen para, çikolata, şeker ya da çubuk kraker karşılığında erkeklerle birlikte oldu. Kiminin bakkalı, kiminin dükkanının arka tarafına götürüldü. Geçen yıl okulu bırakmak zorunda kaldı.

Esnaf, H. büyüdükçe ona da ablasına baktığı gibi bakmaya, aynı taleplerde bulunmaya başladı. Okulun müdür yardımcısı Fahrettin Kuzu da geri kalmadı. H.’yi, sıkıştırmaya, tehdit etmeye başladı. H., Kuzu’nun tacizlerinden bıkınca çareyi rehberlik öğretmeniyle konuşmakta buldu ve Siirt’te bilinip de görmezden gelinen gerçekler açığa çıktı.

GÖZALTI SAYISI 100′Ü BULABİLİR
Polis ve Savcılık soruşturmayı derinleştirdikçe, mağdur kızların sayısı 7’ye çıktı. Kızlardan 2’si, H. ve S. gibi kızkardeş ve 4’ü aynı okulda okuyor, 2’si de yine aynı okuldan mezun. Çocuk Esirgeme Kurumu yurduna yerleştirilen iki kız, Savcılık’ta önce üç isim verdi.

Ancak yurttaki psikologlar yardımıyla kendilerini güvende hissettiklerinde, listeye 25 isim daha eklendi. Diğer kızların ifadeleriyle taciz ve tecavüz iddiasıyla sorgulananların sayısı 100’e çıktı.

Kız çocuklarının ifadeleri doğrultusunda aynı sınıftan yaşları 14 ile 16 arasında değişen 7 erkek öğrenci de gözaltına alındı. Yaşları küçük olduğu gerekçesiyle serbest bırakılan bu 7 erkek öğrenci hakkında savcının itirazı üzerine yeniden tutuklama kararı çıktı.

Mahkemenin gizlilik kararı aldığı bu olayla ilgili Siirtli hukukçuların verdiği bilgiye göre, kızların şikayetçi olduğu kişiler arasında rütbe ve isimlerini bilmedikleri bir polis ile bir asker de bulunuyor. Ancak genel kanı, kızların korkudan bu iki zanlının ismini söyleyemediği yönünde.

Kızların okulunda, tüm çocuklar olayı biliyor. Kızların yüzüne bakan öğrenciler, bir yandan sırıtıyor diğer yandan kızları kastederek “Ellere var, bize yok mu” şarkısını söylüyorlar.

Siirt Barosu, mağdur kız çocukları için Avukat Deniz Doğan’ı atadı. Doğan, iki kız kardeşle birlikte, aynı okulda okuyan ve cinsel istismara uğrayan diğer iki kızın da avukatı.

MÜDÜR YARDIMCISI FİRARDA
Mağdur H. ve S.’nin amcası Mehmet T., “Müdür yardımcısı Fahrettin Kuzu, yeğenime sarkıntılık etti. Üç kız öğrenciyi daha mağdur etti. Gözaltını duyunca firar etti” diyor.

KIZLAR KORUMA ALTINDA
Haberler üzerine Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf’ın Siirt İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü’ne talimat verdi. Bu doğrultuda, mağdur kız öğrenci ve ablasının koruma altına alınarak, sosyal ve psikolojik destek verilmeye başlandı.

Mağdurların güvenlik amacıyla başka bir kente gönderildiği de bildirildi.

İKİ KAMU GÖREVLİSİ AÇIĞA ALINDI
Siirt Valisi Necati Şentürk, ”cinsel istismar” olayıyla ilgili olarak 2 kamu görevlisinin açığa alındığını açıkladı.

Vali Şentürk, düzenlediği basın toplantısında, iddiaların ”nitelikli cinsel istismar olduğunu ve soruşturmanın gizli yürütüldüğünü” kaydetti.

Necati Şentürk, şunları söyledi;

”Valilik olarak yapılması gereken her şey yapılmıştır. Şüphelilerin ortaya çıkarılmasında bilgi ve belgelerin toplanması esnasında, çocukların yaşlarının küçük olması ve ilerideki psikolojik durumları göz önünde bulundurularak emniyet teşkilatı psikologla birlikte çalışma yürüttü. İki kamu görevlisi açığa alındı. Bunlar hakkında muhakkik görevlendirilmiştir. Ayrıca bağlı oldukları Milli Eğitim Bakanlığı ve Emniyet Genel Müdürlüğünden de müfettiş istenmiştir. Olayda adli açıdan gizlilik kararı alınmıştır.

Biz teşkilat olarak psikologlardan yardım aldık. Aynı zamanda sosyal hizmetleri il müdürlüğü ile çalıştık. Öğrencilerimizden ya da mağdur kızlarımızdan iki tanesi il dışında ve bir sosyal hizmetler il müdürlüğüne ait kuruluşta himaye altında, yani koruma altına alınmıştır. Yaklaşık 25 kişi gözaltına alınmış. Bunlardan 15′i tutuklanmıştır. Bunların arasında polis ve asker yoktur.”

Pers imparatorunun başveziri Buzur Mehir tarafından 1400 yıl önce tasarlanan tavla oyunu; dünyanın en popüler oyunlarından biridir. Zaman kavramından alınan ilhamla tasarlanan oyunun zamana böylesine direnmesi son derece etkileyici. Senenin birliği olarak tavla bir tanedir. 4 köşesi 4 mevsimi, tavlanın içindeki karşılıklı 6′sar hane 12 ayı, pulların toplamı ayin 30 gününü, siyah -beyaz pullar gece ve gündüzü, karşılıklı 12′ser hane günün 24 saatini simgeler.

Eski zamanlarda Hint İmparatoru, satranç oyununu Pers imparatoruna, yanında bir mektup ile hediye olarak göndermiştir.
Mektubunda oyunla ilgili hiç bir açıklama yapmazken şöyle bir mesaj yazmıştır:

Pers imparatoruna;
Kim daha çok düşünüyor,
Kim daha iyi biliyor,
Kim daha ileriyi görüyorsa O kazanır.
İşte hayat budur…

Pers İmparatoru donemin en alim veziri olan Buzur Mehir ile bu mesajı paylaşarak, ondan oyunu çözmesi ve kendisinin de karşılık olarak Hint İmparatoruna hediye edilmek üzere başka bir oyun icat etmesini ister.
Vezir haftalarca çalıştıktan sonra gönderilen satrancın her taş hareketini ve oyunu çözer daha sonra da on günde tavlayı icat eder ve imparatora sunar. Hint İmparatoruna tavla oyunuyla birlikte gönderilmek üzere şöyle bir mesaj hazırlanır:

Hint imparatoruna;
Evet,
Kim daha çok düşünüyor,
Kim daha iyi biliyor,
Kim daha ileriyi görüyorsa O kazanır.
AMA BIRAZ DA ŞANSTIR.
İşte hayat budur..