Ah Sevgilim!
Hayatım boyunca bu kadar samimi ve içten, yürekten bir “sevgilim” hitabını hiç duymadım. Bütünüyle aÅŸk dolu, kalanıyla acı dolu, diÄŸer yarısıyla ayrılık ve hasret dolu bir sevgilim hitabını iÅŸitmedim. Rakel, Çutağım dediÄŸi sevgilisine yürekten hitap ederken beni aÄŸlattı, hıçkırıklara boÄŸdu ve inletti. Sesindeki ayakta durabilme gayretinin getirdiÄŸi dinginliÄŸi, ayrılık acısıyla tatlandırılmış canandan ayrılık hissini ve dikenli yollarını birlikte tükettikleri hayat yolundaki dostundan ayrı kalmanın yalnızlığını duyabildiniz mi bilmiyorum?
Sevgilim derken kalbinize kağıt yarası kadar kesin, küçük ve derin çizikler attığını hissettiniz mi? Ben yıkıldım! Ben yoruldum! Ben üzüldüm!
Ben Rakel sesinde Ä°sa’sına aÄŸlayan Meryem’in feryadını duydum. Ben Rakel’in sesinde Mecdelli Meryem’in aÄŸlayışını duydum. Ben sesinde meleklerin Ä°brahim’e yakarışını duydum. Ben sesinde Hatice’yi kaybeden Muhammed’in özlemini duydum. Ben Rakel’in sesinde Musa’nın annesinin çaresizliÄŸini duydum. Ben Rakel’in sesinde Yakup’un aÄŸlamasını duydum. Ben sesinde Yusuf’un kuyudaki yalnızlığını duydum. Ben Rakel’in sesinde Eyüb’ün sabrını duydum. Ben sesinde Kızıldenizi’in Musa’ya yarılırken çağıldayışını duydum ve ben sesinde Leyla’yı, Åžirin’i ve Züleyha’yı ve Åžehrazat’ı duydum.
Siz ne duydunuz?
Çutağıma (Ermenice keman) eş olmak bana verildi. Bugün çok acılı ve onurlu olarak buradayım.
Ben, çocuklarım, ailem ve sizler çok acılıyız. Bugün sessiz sevgi biraz olsun bize güç katıyor. Kederli bir sevinç yaşatıyor.
Ä°ncil’den Yuhanna 15/13′te, “Hiç kimsede, insanın dostları uÄŸruna canını vermesinden daha büyük bir sevgi yoktur” der.
Sevgili dostlar, bugün bedenimin yarısını, sevgilimi, çocuklarımın babasını, sizin kardeÅŸinizi uÄŸurluyoruz. SaÄŸdakine, soldakine, öndekine, arkadakine, rahatsızlık, saygısızlık vermeden… Sloganlar, pankartlar açmadan, sessiz bir saygı yürüyüşü gerçekleÅŸtiriyoruz. Bugün sessizlikle büyük bir ses yükselteceÄŸiz. Bugün derinliklerin ışığa yükseldiÄŸi günün baÅŸlangıcıdır.
Yaşı kaç olursa olsun, 17 veya 27, katil kim olursa olsun, bir zamanlar bebek olduklarını biliyorum. Bir bebekten bir katil yaratan karanlığı sorgulamadan hiçbir şey yapılamaz kardeşlerim.
Ah kardeşlerim, onun doğruluğa olan sevgisi, şeffaflığa olan sevgisi, dostuna olan sevgisi onu buraya getirdi. Korkuya meydan okuyan sevgisi onu büyüttü.
Diyorlar ki, o büyük bir adamdı. Size sorarım, “O büyük mü doÄŸdu?” Hayır. O da bizim gibi doÄŸdu. O gökten deÄŸildi. O da topraktandı. Bizim gibi çürüyen bir beden. Fakat, yaÅŸayan ruhu, yaptığı iÅŸ, kullandığı üslup, gözlerindeki, yüreÄŸindeki sevgi onu büyük yaptı.
İnsan kendiliğinden büyük olmaz. İnsanı yaptıkları büyük yapar. O büyük oldu. Çünkü, büyük düşündü. Büyük söyledi. Bugün de buraya gelerek, hepiniz büyük düşündünüz. Sessizce büyük konuştunuz. Siz de büyüksünüz. Bugünle kalmayın, bu kadarla yetinmeyin.
O, bugün Türkiye’de milat yaptı. Sizler de mührü oldunuz. Onunla manÅŸetler, onunla konuÅŸmalar, onunla yasaklar deÄŸiÅŸti. Onun için dokunulmazlar ve tabular yoktu. Kelamda dediÄŸi gibi yüreÄŸinden taÅŸtı. Büyük bir bedel ödedi. Bedellerin ödendiÄŸi gelecekler Hrant’ları severek, Hrant’lara inanarak olur. Nefretle, hakaretle, kanı kandan üstün tutarak olmaz. Bu yükseliÅŸ, karşındakini kendin gibi görerek, kendin gibi sayarak, kendin sayarak olur.
Ah kardeÅŸlerim, Hisus’un (Hz. Ä°sa) yardımıyla yarattığı ev cennetinden ayırdılar. Gökten ve ebedi cennete kanat açtırdılar. Gözleri daha yorulmadan, bedeni daha yaÅŸlanmadan, daha hasta olmadan, sevdiklerine doymadan kanat açtırdılar göksel cennete.
Biz de geleceÄŸiz sevgilim. Biz de geleceÄŸiz o eÅŸsiz cennete. Oraya yalnız ve yalnız sevgi girer. Ä°nsanların ve meleklerin dillerinden üstün olan, peygamberlikten üstün olan, bütün sırları bilmekten üstün olan, daÄŸları yerinden oynatacak imandan üstün olan, varını yoÄŸunu sadaka vermekten üstün olan, bedenini yakılmaya teslim etmekten daha üstün olan, yalnız ve yalnız sevgi girecek o cennete. Orada gerçek sevgiyle bir arada ebedince yaÅŸayacak. Kimseyi kıskanmayan sevgi, kimsenin malında gözü olmayan sevgi, kimseyi öldürmeyen sevgi, kimseyi aÅŸağılamayan sevgi, kardeÅŸini kendinden üstün tutan sevgi, kendi hakkından vazgeçen sevgi, kin tutmayan sevgi, kardeÅŸinin hakkını arayan sevgi, Mesih’te bulunan sevgi ve bize dökülmüş olan sevgi.
Ah sevgilim yazdıklarını, yaptıklarını, konuştuklarını kim unutabilir sevgilim? Hangi karanlık unutturabilir sevgilim? Olmuşları, olanları kim unutturabilir sevgilim? Korku unutturabilir mi sevgilim? Yaşam mı, zulüm mü? Dünyanın zevki, sefası mı sevgilim? Yoksa ölüm mü unutturacak sevgilim? Hayır hiçbir karanlık unutturamaz sevgilim.
Ben de sana yazdım aÅŸk mektubunu sevgilim. Bana da ağır oldu bedeli sevgilim. Bunları yazabilmeyi Hisus’a borçluyum sevgilim. Onun da hakkını ona verelim sevgilim. Herkesin hakkını herkese geri verelim sevgilim.
Sevdiklerinden ayrıldın. Çocuklarından ayrıldın, torunlarından ayrıldın. Sizlerden ayrıldı. Kucağımdan ayrıldın. Ülkenden ayrılmadın sevgilim.
